Jaskinie na wyspie Elefanta (hindi Gharapuri) 
„Miasto Jaskiń” na wyspie znajdującej się w Zatoce Omańskiej, niedaleko Bombaju, zawiera zbiór skał, których artystyczne zdobnictwo związane jest z kultem bogini Sziwy. Tutaj hinduska sztuka znalazła ujście swojej ekspresji, zwłaszcza na wielkich płaskorzeźbach w głównej jaskini.
To ogromne mauzoleum z białego marmuru wybudowane w Agrze pomiędzy 1631 a 1648 rokim z rozkazu mogolskiego imperatora Shah Johan ku pamięci jego ukochanej żony. Taj Mahal jest klejnotem muzułmańskiej sztuki w Indiach ora jednym z bardziej popularnych i podziwianych arcydzieł światowego dziedzictwa kulturowego.
Chhatrapari Shivaji Terminus (do 1996 roku: Victoria Terminus)
Chhatrapari Shivaji Terminus, po otwarciu nazwany Victoria Terminus, w Bombaju jest wyjątkowym przykładem architektury wiktoriańskiego gotyckiego odrodzenia połączonego z typowymi dla Indii elementami architektonicznymi. Budynek, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Frederick’a Willia’a Stevens’a, stał się symbolem Bombaju, jako “Gotyckiego Miasta”, oraz największym handlowym portem kraju. Terminal powstawał przez 10 lat począwszy od 1878 roku, w wielkim stylu wiktoriańskiego gotyku i oparciu o późnośredniowieczne, włoskie kanony. Jego niezwykłe kamienne kopuły, wieże, ostre łuki i oryginalne rozmieszczenie pomieszczeń zbliżone są do tradycyjnej architektury Indyjskich pałaców. Jest to wyjątkowy przykład spotkania i połączenia dwóch kultur – brytyjscy architekci pracowali tu z hinduskimi rzemieślnikami, aby włączyć hinduskie tradycje oraz idiomy architektoniczne do tworzącego się, unikatowego dla Bombaju stylu.
Jaskinie wzgórz Adżanta
Pierwsza buddyjska spuścizna to jaskinie w Adżanta, których powstanie datuje się na II/I w.p.n.e. W czasach panowania Guptów w Indiach (V i VI w.n.e.), obok jaskiń starszych wykuwano nowe bogato je zdobiąc. Malowidła i rzeźby w Adżanta potwierdzają mistrzostwo buddyjskiej sztuki religijnej i ogromny wpływ, jakie wywarła ona na indyjską sztukę w ogóle.
Jaskinie w Ellora
Te trzdzieści cztery klasztory I świątynie, rozmieszczone na przestrzeni dwóch kilometrów, zostały wykopane tuż obok siebie w ścianie wysokiego bazaltowego klifu, niedaleko Aurangabad w Maharashtra. Ellora, ze swoimi niezmiennymi zabytkami, których powstanie datuje się na lata od 600 do 1000 r.n.e, ożywia starożytne społeczeństwo Indii. Elura nie jest jedynie kompleksem unikatowych artystycznych i technicznych dzieł, ale także – ze swoimi sanktuariami poświęconymi Buddyzmowi, Hinduizmowi i Dżinizmowi (lub z ang. Dżajnizmowi) – obrazuje ducha tolerancji, który był charakterystycznym dla starożytnych Indii.
Górskie linie kolejowe w Indiach
Nadal działające, te osobowe koleje przecinające piękne pejzaże kraju są wyjątkowym przykładem śmiałych, pomysłowych rozwiązań dla problemu transportu na całkowicie nierównym, górzystym terenie. Kolej Himalajska Dardżyling powstało w 1881 roku, natomiast budowę Koleji Nilgiri Mountain, postulowano od 1854 r., rozpoczęto w 1891 r. a ukończono w 1908 ze względu na trudności górskiej lokacji, która lasuje się na wysokości od 326 m.n.p.m. do 2 203 m.n.p.m. Było to znaczące udogodnienie ze względu na przemieszczanie się ludności oraz rozwój socjalno-ekonomiczny w kręgach kolonii brytyjskich.
Chhatrapari Shivaji Terminus (do 1996 roku: Victoria Terminus)
Chhatrapari Shivaji Terminus, po otwarciu nazwany Victoria Terminus, w Bombaju jest wyjątkowym przykładem architektury wiktoriańskiego gotyckiego odrodzenia połączonego z typowymi dla Indii elementami architektonicznymi. Budynek, zaprojektowany przez brytyjskiego architekta Frederick’a Willia’a Stevens’a, stał się symbolem Bombaju, jako “Gotyckiego Miasta”, oraz największym handlowym portem kraju. Terminal powstawał przez 10 lat począwszy od 1878 roku, w wielkim stylu wiktoriańskiego gotyku i oparciu o późnośredniowieczne, włoskie kanony. Jego niezwykłe kamienne kopuły, wieże, ostre łuki i oryginalne rozmieszczenie pomieszczeń zbliżone są do tradycyjnej architektury Indyjskich pałaców. Jest to wyjątkowy przykład spotkania i połączenia dwóch kultur – brytyjscy architekci pracowali tu z hinduskimi rzemieślnikami, aby włączyć hinduskie tradycje oraz idiomy architektoniczne do tworzącego się, unikatowego dla Bombaju stylu.
